Je lijkt echt op…

“Doe die wenkbrauw omlaag want je lijkt echt op je moeder” roept mijn vader wanneer hij boos is als mijn gezichtsuitdrukking zegt dat ik het totaal niet met hem eens ben wanneer ik op mijn donder krijg.

Je lijkt echt op.. Een zin waar ik een hekel aan had van kinds af aan. Zowel mijn vader als mijn moeder riepen telkens dat ik op de ander leek wanneer ik iets verkeerds deed. Niet alleen bij mij, maar ook bij mijn zusje. Nu mijn zusje zelf een kindje heeft van 2 jaar en iemand zegt op een leuke manier dat hij op haar lijkt kan ze er nog kwaad om worden.

Zoals jullie misschien gelezen hebben in mijn eerste blog waarbij ik vertel dat onze ouders gescheiden zijn is dit misschien voor sommige heel herkenbaar. Is dit herkenbaar voor je en ervaar je het als vervelend? Wees gerust, je bent niet alleen en maak het bespreekbaar. Ben je een gescheiden ouder en bedenk je je nu dat je dit ook weleens doet? Stop hier dan alsjeblieft mee! Want hier is mijn ervaring.

Ik was een jaar of 5/6 toen ik dit doorhad wat er gezegd werd door mijn moeder wanneer ik niet luisterde. Mijn ouders waren ongeveer 2 jaar uit elkaar. Mijn vader deed dit pas toen ik in de pubertijd zat. Als ouders gaan scheiden weet het kind al op vroege leeftijd dat beide ouders niet meer van elkaar houden.

Het brein van het kind denkt heel simpel als ik terugdenk aan mijn tijd als kind van gescheiden ouders. Mama zegt dat ik op papa lijk wanneer ik iets stouts doe en mama houd niet meer van papa dus ook niet meer van mij. Op zich een hele logische gedachte toch?

In samenhang met pesterijen op school resulteerde dit bij mij in een laag zelfbeeld, angsten en verwarring waar ik soms nog last van heb.

Als kind deed ik zo mijn best om beide ouders tevreden te stellen maar had altijd het gevoel dat dit niet goed genoeg was.  Ik voelde me een slecht persoon en liep constant op mijn tenen waardoor ik als puber heel vervelend werd en iedereen omver schopte die ook maar voor mijn voeten liep.

Toen ik ongeveer 19 jaar oud was besloot ik voor mijn gevoel het roer om te gooien en mijn beide ouders trots te maken en het voorbeeldige kind te worden. Ik had echter niet in de gaten dat ze dat al waren waardoor ik bleef rennen en rennen en vergat wie ik zelf nu eigenlijk was. Weer was ik dus op mijn tenen gaan lopen.

Door verschillende gebeurtenissen heb ik een half jaar geleden besloten (ja echt een half jaar geleden pas) dat nu mijn “MEtime” is aangebroken. Ik wil mezelf ontdekken en mezelf ontwikkelen tot de persoon die ik werkelijk ben.

De psycholoog noemt mijn vroegere persoonlijkheid een identiteitscrisis, ik noem mezelf een goede actrice die met pensioen gaat.

Tegen vreemde neem ik nooit, maar dan echt nooit een blad voor mijn mond en heb besloten dit bij mijn ouders ook niet meer te doen wat soms de nodige discussies veroorzaakt. Wanneer een ouder zegt “je lijkt echt op” dan is het enige wat ik zeg; Lijkt me logisch want ik ben een kind van beide.

Dat ene zinnetje wat zo onschuldig lijkt kan toch een enorme impact hebben bij kinderen of pubers waardoor het op latere leeftijd nog problemen kan veroorzaken.

Dus ouders, pas alsjeblieft op met wat je zegt tegen je kind. Niet iedereen wilt een acteur of actrice worden, maar wil gewoon zichzelf kunnen zijn.

Veel liefs,

Kyra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s