De twijfels over de laatste post op Facebook & Instagram

Zal ik het wel posten of niet posten? Een half uur lang zit ik op de bank met mijn telefoon in m’n handen telkens mijn duim trillend richting het knopje delen. Twijfels en nog meer twijfels. Wat zullen mensen ervan vinden? Wat als er negatieve reacties op komen? Kan ik dat wel aan? Toch sluit ik mijn ogen en druk op de knop, althans dat dacht ik want ik drukte mis door die verschrikkelijke nepnagels. Nog een keer drukken dan maar en het bericht gaat de online wereld in.

Net als elke blog die ik schrijf krijg ik twijfels om het wel te posten. Ik vraag me telkens af of ik me wel zo moet blootgeven aan iedereen. Als ik dan bedenk hoeveel motivatie het geeft aan anderen door berichten die in mijn inbox komen denk ik “Ja, dit moet ik doen en niet alleen voor mijn eigen ontwikkeling maar ook om anderen te helpen”.

1499107863523.jpeg

Maar waarom de twijfels over de laatste post?

Ik vind toch dat ik het verhaal moet uitleggen over de linkse foto en waarom dit een dieptepunt was in mijn leven. Door die linker foto te bekijken ging ik eventjes terug in de tijd toen ik 20 jaar was en dat doet pijn, heel veel pijn. Toen ik 18 jaar was ging ik samen wonen met toen de liefde van mijn leven. Ik was zo gek op die jongen en we deden alles samen. Gingen samen stappen, werkten samen bij hetzelfde bedrijf en hadden het super goed. Om het beter te hebben verdiende ik een centje bij achter de bar in een discotheek waar ik al snel in aanraking kwam met laten we het maar ‘verkeerde typetjes’ noemen. Ik kwam steeds meer te weten door allerlei gesprekken die ik opving en daardoor bracht ik niet alleen mijn familie maar ook mijn ex in gevaar waardoor ik met heel veel pijn besloot om bij hem weg te gaan. Ik heb tegen hem gelogen dat ik niet meer van hem hield en tot op de dag van vandaag nooit verteld wat de echte reden was. Ik heb toch zeker tot 3 jaar geleden extreme liefdesverdriet gehad.

Ik koos ervoor om bij iemand te gaan wonen waar ik totaal niet van hield, ik verafschuwde diegene zelfs. Maar doordat ik zo jong was en op een of andere manier bang en onwetend heb ik iets meer dan een half jaar gedaan of ik een relatie met hem had met als gedachte “keep your enemies close”. Niemand begreep me, mijn vader was boos en durfde ik niet onder ogen te komen, mijn moeder accepteerde het wel maar zag me afglijden in alle ellende waar die man zelf in zat en mijn zusje en ik hadden ruzie wat soms zelfs bijna tot vechten uitliep. Die man waar ik mee woonde zat aan de drugs en werd op een gegeven moment zo agressief dat ik terug naar mijn moeder ben gevlucht met mijn katten en hondje. In die tijd was ik ook mijn eetstoornis aan het ontwikkelen waarbij ik heel de dag niets at maar enkel s ’avonds omdat we toen op het werk met z’n allen aten.  Ik was zo verschrikkelijk bang in die tijd dat ik er nog tranen in mijn ogen van krijg door dit op papier te zetten.

Toen kwam een moment dat het op mijn werk slecht ging, ik werkte nog samen met mijn ex en lichamelijk en geestelijk was ik helemaal op waardoor ik ontslag nam en thuis kwam te zitten. Een week later belde mijn vader en zei “nu heb je geen werk he?”. Ik moest gelijk naar zijn bedrijf komen en kon gelijk aan de slag op één voorwaarde, ik mocht geen contact meer hebben met die man. Nog steeds ben ik mijn vader zo dankbaar dat hij dit heeft gedaan voor me want daardoor is onze slechte band die we toen hadden weer helemaal hersteld.

De linkse foto is gemaakt 2 maanden nadat ik ben begonnen bij mijn vader. Ik was net weer een beetje aan het bijkomen en mocht met mijn moeder en broertje 3 weken op vakantie om eens goed uit te rusten. Op dat moment woog ik rond de 44 kg en nu zoals jullie op facebook en instgram kunnen zien 54 kg en ik ben verschrikkelijk trots op mezelf.

In mijn volgende blog zal ik de rest van het verhaal online zetten maar ik vond het voor nu belangrijk om dit aan jullie te vertellen. Door alles weer op papier te knallen is het me even teveel geworden door alle slechte herinneringen en angsten die weer naar boven komen en zal ik een deel 2 schrijven wanneer ik er aan toe ben.

Het belangrijkste wat ik voor nu wil meegeven is. Het is niet erg om zo nu en dan achterom te kijken om jezelf eraan te herinneren wat er in het verleden is gebeurd. Probeer er open over te zijn want ik heb dat in die tijd niet gedaan en ben daardoor een emotioneel wrak geweest. Ik weet zeker, sommige bekende van me die dit nu lezen zullen versteld staan omdat ze dit niet geweten hebben. Dit verhaal zal vast voor wat opschudding zorgen in mijn omgeving maar ik voel me er beter door om het te delen met iedereen. En zal ik eens eerlijk zijn tegen jullie?? Wat een ander ervan vind maakt me eigenlijk niets uit want ik merk dat zo open zijn en een blog schrijven super positief is voor mijn eigen persoonlijke ontwikkeling.

Veel liefs,

Kyra

 

2 reacties op ‘De twijfels over de laatste post op Facebook & Instagram

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s