Van onzeker veulentje naar  showpony | 7 weeks out

Nog 7 weken te gaan! De spanning begint langzaam te komen en deze week vond ik niet zo leuk.

Deze week ben ik erachter gekomen dat je echt continue je lichaam tot het uiterste drijft met de trainingen en de daarbij horende cardio. Al een aantal weken loop ik bij de fysio omdat mijn linkerknie het telkens begeeft tijdens legday dus mag ik helaas niet meer squatten. Doordat ik geen squats kan doen merk ik dat mijn gedachtes gaan denken dat ik daardoor mijn benen niet meer optimaal kan trainen en er onzeker van word terwijl er genoeg andere oefeningen zijn natuurlijk.

De spiegel helpt ook niet echt mee, de ene dag ben ik blij en zie ik echt progressie maar de andere dag denk ik.. Shit ik ga het echt niet halen. In combinatie met de honger die je continue hebt en dat je aan het einde van de dag moe bent zakt soms de moed in je schoenen maar gelukkig heb ik hele lieve mensen in mijn omgeving die me toch weer weten te motiveren waarom ik dit doe.

Ik merk dat je in dit proces je lichaam leert kennen op een positieve maar ook op een negatieve manier. Het is echt mooi dat je met voeding, training en alles wat er nog meer bij komt kijken je je lichaam zo kan “bouwen” zoals je zelf wilt. Elke dag dat je weer volgehouden hebt met je eet- en trainingsschema doet je beseffen dat je een echte doorzetter bent ook al zie je het soms even niet meer zitten. Maar de negatieve kanten zijn ook aanwezig hoor! Mijn weerstand en humeur worden wat slechter en mijn lichaam is een beetje moe aan het worden. Ook mensen die niet bekend zijn met bodybuild-wedstrijden en de voorbereidingen ervan roepen ook maar van alles wat in hun hoofd opkomt. Van “je wordt wel erg dun, dat is niet mooi hoor” tot “waar ben je mee bezig, jij hoeft toch niet af te vallen?” ik hoor ze allemaal en telkens weer. Deze mensen vallen in herhaling en ik word er doodmoe van. Toch probeer …met de nadruk op ‘PROBEER’ ik vriendelijk en fatsoenlijk te antwoorden zonder dat mijn ene wenkbrauw omhoog schiet maar dat valt niet altijd mee. Dan nog niet te spreken over de mensen die het grappig vinden om iets lekkers voor mijn neus te houden en zeggen “dit mag jij niet he?”…. wat moet ik met zulke mensen denk ik dan.

Zaterdag was het weer een spannende ochtend want toen had ik weer een meting. Ik vond de meting een beetje teleurstellend omdat ik de afgelopen weken hard was gedaald in vetpercentage maar deze week niet. Gelukkig was de coach niet ontevreden en we hebben de punten besproken waar ik aan moet werken. M’n bubblebut moet wat minder worden haha dus gaan we daaraan werken. Teleurgesteld reed ik terug naar Roosendaal en sprak mijn teleurstelling uit naar mijn zusje maar die wist me gelijk weer te motiveren.

Na dit alles was het tijd voor iets leuks want ik had een personeelsuitje georganiseerd voor het bedrijf. Aangezien ik de enige vrouw ben in het bedrijf moest ik als een man denken met organiseren dus we gingen kleiduivenschieten en daarna lekker barbecueën (althans de mannen dan).  Na het uitje was het tijd voor glow in the darkgolf in Rotterdam maar manmanman wat ben ik slecht spelletjes. Ondanks dat ik een ramp ben in golven of wat voor spel dan ook, vond ik het wel weer super leuk om weer eventjes weg te zijn van huis.

Na zaterdag komt zondag en ik had een lekkere drukke dag ingepland waarbij ik veel kon doen. Op mijn planning stond natuurlijk ook trainen waarbij ik mijn favoriete spiergroep ging trainen (schouders). Eenmaal goed opgewarmd deed ik de eerste superset, ik leg de dumbells neer en wilde opstaan en opeens leek het alsof iemand me stak met een mes in m’n rug. Oké Kyr, even een rondje lopen en dan proberen we nog een set. Ik probeerde weer op het bankje te gaan zitten maar de tranen sprongen in m’n ogen van de pijn. Toen probeerde ik staand nog een side raise te doen maar ook dat deed verschrikkelijk veel pijn dus dat was einde training. Eenmaal naar de auto gestrompeld was ik zo boos op mezelf en zo verdrietig dat ik gelijk naar mijn lieve mama ben gereden die me gelijk gemasseerd heeft en een warme kruik had gemaakt. Van die planning die ik had kwam natuurlijk niets meer terecht dus ik heb m’n zondag samen met mama en broertje gevuld met Netflix op de bank.

Nu gaan we weer naar een nieuwe week waarbij ik even rustig aan moet gaan doen omdat mijn rugspier verrekt is. Ik hoop echt dat dit snel over is waardoor ik weer volle bak kan trainen. Wel blijf ik gewoon cardio doen maar de eerste 2 dagen van de week gun ik mezelf volledige rust en kijk ik vanuit daar verder.

Tot volgende week,

Veel liefs,

Kyra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s