Van onzeker veulentje naar showpony |5 weeks out

Hello emotionele rollercoaster, ook ik moet eraan geloven. Heel de week heb ik goed getraind en beginnen er ook wat lijnen in mijn lichaam zichtbaar te worden. Maar toch komt dat onzeker veulentje weer om de hoek kijken. Social media is echt een moodkiller op het moment want je gaat jezelf toch vergelijken met anderen en dat is niet goed voor je zelfvertrouwen.

Ik maak me druk of ik wel droog genoeg kom te staan want ik heb nog maar 5 weken de tijd. Zijn mijn schouders wel gespierd genoeg, krijg ik wel het juiste eetschema, gaat dat kleine hompje vet nog weg op mijn buik? Dit zijn allemaal dingen die continue door mijn hoofd spoken wat me heel onzeker maakt. Ook moet je je tijdens dit proces blind vertrouwen op je coach die al je schema’s maakt en ik ben niet zo’n ster in mensen vertrouwen. Toch blijf ik braaf alles volgen zoals het moet want deze week had ik ook mijn meting weer.

In combinatie met de lage calorieën, zware trainingen en meer dan een fulltime baan merk ik dat mijn lichaam moe word wat heel normaal lijkt te zijn. Familie merkt dat ik wat rustiger word en niet meer zo druk ben wat voor sommige heel fijn is haha. Maar helaas kwam vrijdag de man met de hamer langs. Vrijdag was het legday en mijn broertje ging na veel pushen met mij mee naar de sportschool. Ik was zoooooo blij dat hij er was want voor ik aan de laatste set begon zat ik er helemaal doorheen. Ik was moe, misselijk, duizelig en had totaal geen zin meer. Met een hoop gevloek waarom ik dit in godsnaam doe en wat ik mijn lichaam aandoe raapte mijn broertje me letterlijk van de grond af. “Kom op Kyr, nog 1 set en dan ben je klaar niet opgeven nu” riep hij. Met 1 wenkbrauw omhoog getrokken wilde ik eigenlijk zeggen “rot op en hou je smoel, laat me met rust” maar dat kon ik die lieve jongen niet aandoen want hij stond wel weer voor me klaar. Met veel pijn (letterlijk) en moeite perste ik mijn laatste set eruit met zijn aanmoediging en zaten we voldaan weer in de auto met een eiwitshakie. Eenmaal aangekomen bij mijn moeder gingen m’n broertje en moeder friet bestellen dus ik ben weer snel naar huis gevlucht.

En toen was het zaterdag! Ik was nog steeds zwak van de dag ervoor en voelde me totaal niet lekker. Natuurlijk was ik ook ontzettend zenuwachtig voor de meting omdat de vorige meting voor mij tegenviel. Mijn zusje ging deze keer mee omdat ik ook eindelijk mijn bikini kon ophalen. Althans dat dacht ik want hij was er nog niet jammer genoeg en mijn dag was weer lekker verpest. Gelukkig werd ik opgepept door haar en een vrouw die ook dezelfde coach heeft wat betreft de meting. Elke daling is goed of het nu 1% daling is of 0.1% prentte ze in mijn hoofd. Dit gaf me weer hoop en was ik minder zenuwachtig. Gelukkig was ik 0.7% gedaald en was ik weer vrolijker en was de tegenslag met de bikini alweer vergeten. Ook pepte Harry me flink op door te zeggen dat die onzekerheden heel normaal zijn voor een atleet. Eigenlijk is zo’n voorbereiding ook gewoon ontzettend K*T werd er gezegd. Natuurlijk er zijn leuke kanten in het hele proces maar nu komen de 3 zwaarste weken werd er gezegd. Dus je snapt natuurlijk wel dat ik mijn hart en laatste vetjes vasthoud voor wat me de komende weken te wachten staat.

Eenmaal thuis heb ik me gelijk omgekleed om schouders te gaan knallen in de sportschool en daarna de boodschappen te doen.

Ik had nog een hele planning voor zaterdag maar toen ik eventjes (althans dat was de bedoeling) op de bank ging liggen was ik gelijk in dromenland beland. Na een paar uur mijn kussens onder gekwijld te hebben schrok ik wakker. De planning was dat ik lekker naar de bioscoop zou gaan maar je raad het al…. Ik was veeeeels te moe.

Zondag had ik een rustdag ingepland en dat was maar goed ook want ik moest veel doen in het huis en dat heb ik ook kunnen doen. Weer ging ik heeeel eventjes op de bank liggen en viel ik weer in slaap. Als ik dan weer wakker word voel ik mezelf echt zwak en lui maar ja, je vraagt echt ontzettend veel van je lichaam.

En wat is een rustdag zonder te rusten? Sooo #sorrynotsorry at the end of the day.

Het was me weer een weekje wel hoor. Nog 5 weken te gaan…. Hoe zullen die verlopen? I don’t freaking know. Ik ga me gewoon blijven inzetten voor iets wat IK zelf wil. Ik doe het nog steeds voor mezelf en voor niemand anders! De steun die ik krijg van mijn familie is zo verschrikkelijk mooi. Ze gooien mijn hoofd omhoog op de momenten waar ik hem zou laten hangen en gaan achter me staan wanneer ik me om wil draaien en weg wil lopen van dit alles. Zonder deze mensen aan mijn zijde zou ik misschien al lang opgegeven hebben.

Wat betreft mijn broertje en zusje… Ze noemen ons de drie musketiers en in dit proces snap ik eindelijk echt waarom dat is. Die onvoorwaardelijke steun die we elkaar geven tussen het feesten van mijn broertje en het moederschap van mijn zusje door is te mooi voor woorden. We laten elkaar nooit vallen (behalve als we elkaar expres laten struikelen) en steunen elkaar door dik en dun (in ons geval dun).

Oke dat was weer genoeg emotionele ditjes en datjes.

Nog 5 weken om te genieten, lachen, huilen en vloeken. Ik ga ervoor! En de laatste loodjes wegen het zwaarst

Tot volgende week,

Veel liefs,

Kyra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s