Gelukkig zijn de kinderen nog jong.

De crisis is voorbij en de huizen staan niet meer onder water. Het lijkt gelukkig met iedereen beter te gaan… of toch niet? Laatst hoorde ik van een bekende dat ze gingen scheiden maar dat het lang ging duren want het was vol met de aantal scheidingen dus ze konden pas over 2 maanden terecht bij de rechtbank. SAYY WHUTT! Ik geloofde mijn oren niet gewoon… TE VOL met scheidende mensen.

Ik vraag me dan ook serieus af of dit komt omdat mensen nu eindelijk de knoop durven door te hakken omdat het economisch beter met iedereen gaat en ze niet achterblijven met eventuele schulden.

Dat je niet meer van elkaar houd etc etc kan natuurlijk maar ik vind het zo zonde dat 9 van de 10 keer kinderen in het spel zijn waarvan wordt gezegd “we kiezen ervoor om nu te scheiden want de kinderen zijn nog jong”. Ik vind deze uitspraak zo heftig… juist doordat een kind nog jong is, is de kans op gedragsstoornissen alleen maar groter. Ik kan dit niet wetenschappelijk onderbouwen maar kijk puur naar mijn eigen ervaringen.

Zelf was ik 4 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen maar ik zeg jullie nu eerlijk dat ik liever had dat ze uit elkaar gingen toen ik een jaar of 15/16 was. Als kind word je toch niet voor vol aangezien en luisteren volwassen mensen niet naar je omdat ze denken dat je het toch niet begrijpt.

Helaas begrijpen juist kinderen wel ontzettend veel en is het vooral belangrijk om naar hun te luisteren hoe zij dingen zien in een tijd van scheiding. Een kind verliest veel meer dan alleen 2 ouders die niet meer van elkaar houden. Ze moeten hoogstwaarschijnlijk hun vertrouwde huis achterlaten, afscheid nemen van hun buurtvriendjes, schoolvrienden, voelen ze de spanning van 2 ouders, hebben ze misschien wel een aantal ruzies aan moeten horen, voelen ze zich niet gehoord en onbegrepen wanneer ze iets vragen over de situatie.

Als kind voelde ik maar 1 ding en dat is ONZEKERHEID. Ontzettend bang om dingen te doen, te vragen, mensen teleur te stellen. Dit heeft heel mijn leven meegespeeld. Momenteel zit ik er niet meer mee en neem ik niemand kwalijk maar het had ook voorkomen kunnen worden.

Ik ken iemand en die is gaan scheiden en heb meteen gezegd, ga in therapie met het gezin om je eigen kind te leren begrijpen wat hij voelt en door welke bril hij kijkt tijdens een scheiding. Ouders zijn namelijk alleen maar bezig met zichzelf op dat moment omdat ze ook denken dat een kind maar weinig meekrijgt door zijn of haar leeftijd. Diegene is dus op therapie gegaan met het gezin en er werd zoveel duidelijk voor iedereen. De ouders wisten wat er in het kind omging en konden daarop samen ervoor zorgen dat het kind zich niet achtergesteld voelde. Door die therapie hebben ze ondanks veel wrok naar elkaar toch uiteindelijk een goede co-ouderschap weten te bewerkstelligen wat na 4 jaar nog steeds ontzettend goed gaat.

Zelf raad ik dit iedereen aan. Het is niet zwak om in therapie te gaan! Je voorkomt daarmee problemen in de toekomst. Hadden mijn ouders dit maar met ons gedaan, dat had misschien een heel hoop sores gescheeld. Maar eerlijk is braaf, 24 jaar geleden had je nog niet echt de kennis van nu op het gebied van therapeuten die gespecialiseerd waren in de denkwijze van kinderen tijdens een scheiding enzovoort dus ik neem die ouwelui van me ook echt niks kwalijk ofzo. Maar nu zijn er zoveel middelen voor handen dat je eigenlijk egoïstisch zou zijn om er nu geen gebruik van te maken voor het welzijn van je kind. Plus vaak wordt het zelfs nog vergoed ook door je aanvullende verzekering.

Veel liefs,

Kyra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s